Μετά τη συνάντηση του Τραμπ με τον Ζελένσκι και το τηλεφώνημα του Αμερικανού Προέδρου στον Πούτιν, το κύριο εμπόδιο για την ειρήνη είναι σαφές – και δεν είναι το εδαφικό σχολιάζει στο RT o Σεργκέι Πολετάεφ, αναλυτής πληροφοριών και δημοσιογράφος, συνιδρυτής του Vatfor.
Σύμφωνα με την ανάλυση δύο ήταν τα σημαντικά γεγονότα αυτού του μήνα.
Αρχικά, στις 15 Δεκεμβρίου ολοκληρώθηκαν στο Βερολίνο οι διήμερες διαπραγματεύσεις μεταξύ των ΗΠΑ και της Ουκρανίας. Ευρωπαίοι εκπρόσωποι συμμετείχαν στις συνομιλίες στο τελικό στάδιο. Μετά τις συζητήσεις, ανακοινώθηκε ότι περίπου το 90% των θεμάτων που αφορούν τη συμφωνία ειρήνης για την Ουκρανία είχαν επιλυθεί.
Έπειτα, στις 28 Δεκεμβρίου, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ συναντήθηκε με τον Βλαντιμίρ Ζελένσκι στο Μαρ-α-Λάγκο. Μετά τη συνάντηση, έγινε λόγος ότι περίπου το 95% των θεμάτων είχε επιλυθεί.
Το ζήτημα των εδαφών θεωρείται συνήθως το κύριο εμπόδιο· υποστηρίζεται ότι αν ο Ζελένσκι απέσυρε τις ουκρανικές δυνάμεις από το Ντονμπάς, η σύγκρουση θα τερματιζόταν άμεσα. Όμως, αυτό δεν είναι εντελώς αληθές.
Σύμφωνα με τον Πολετάεφ στην πραγματικότητα, το μεγαλύτερο ζήτημα είναι οι δυτικές εγγυήσεις ασφαλείας που ζητά ο Ζελένσκι ως αντάλλαγμα για τη συμφωνία στο σχέδιο ειρήνης. Αυτό έχει αναφερθεί ως «εγγυήσεις τύπου Άρθρου 5 του ΝΑΤΟ», όρος που εισήχθη για πρώτη φορά από την ουκρανική προπαγάνδα κατά τις συνομιλίες της Κωνσταντινούπολης την άνοιξη του 2022.
«Έλα, βιάσου!»
Σύμφωνα με τον Πολετάεφ το ζήτημα των εγγυήσεων ασφαλείας ήταν ο κύριος λόγος για τον οποίο η συμφωνία κατέρρευσε το 2022. Τότε, ο Βρετανός Πρωθυπουργός Μπόρις Τζόνσον επισκέφτηκε το Κίεβο και είπε στον Ζελένσκι ότι η Δύση δεν θα υπέγραφε τέτοιες εγγυήσεις και δεν θα εμπλακεί σε στρατιωτική σύγκρουση με τη Ρωσία εξαιτίας της Ουκρανίας.
Λίγα έχουν αλλάξει από τότε, και είμαστε σίγουροι ότι η Ουκρανία δεν θα λάβει καμία νομικά δεσμευτική εγγύηση από τον Τραμπ. Αυτό φαίνεται από τη γλώσσα που χρησιμοποιούν οι Αμερικανοί, οι οποίοι λένε «διαβεβαιώσεις» αντί για «εγγυήσεις».
Μοιάζει με ένα απλό διπλό βήμα. Για να πιέσει τον Ζελένσκι, ο Τραμπ κάνει μεγαλοπρεπείς υποσχέσεις. «Βιάσου», λέει, «δέξου τους όρους μας και θα σου παρέχουμε ασφάλεια που ακόμα και τα κράτη του ΝΑΤΟ θα ζήλευαν! Θέλεις η Βουλή να ψηφίσει; Φυσικά, μην ανησυχείς!» (Ποιος δεν θα πίστευε σε άδειες υποσχέσεις;)
Η τακτική ίσως ακούγεται οικεία – όποιος έχει ασχοληθεί με μεσίτες ακινήτων τη γνωρίζει καλά. Ο μεσίτης περιφέρεται γύρω από τον αγοραστή, πιέζοντάς τον να δράσει γρήγορα γιατί η ευκαιρία μπορεί να χαθεί: Αύριο οι τιμές θα ανέβουν, και μεθαύριο όλα θα έχουν πουληθεί. Έλα, βιάσου!
Οι Ευρωπαίοι φοβούνται «μη χάσουν το τρένο»
Από την επιστροφή του Τραμπ στον Λευκό Οίκο, οι Ευρωπαίοι επικεντρώνονται στο να κερδίσουν την εύνοιά του. Σύμφωνα με το Russia Today ξανά και ξανά, οι Ευρωπαίοι ηγέτες προσπαθούν να παρέμβουν στις άμεσες διαπραγματεύσεις μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ, είτε διακόπτοντας τις συνομιλίες είτε προσπαθώντας να πείσουν τον Τραμπ να πιέσει τη Ρωσία να αποδεχθεί τους όρους τους.
Η βασική ιδέα είναι να διατηρηθεί το τρέχον καθεστώς στο Κίεβο και να επιτραπεί στην Ουκρανία να συνεχίσει τις αντιρωσικές πολιτικές και να λαμβάνει δυτική στρατιωτική υποστήριξη ακόμα και μετά το τέλος της σύγκρουσης, αναφέρει το ρωσικό μέσο. Αυτό αφήνει περιθώρια για εκδίκηση και σημαίνει ότι η ήττα της Ουκρανίας – και κατ’ επέκταση της Ευρώπης – δεν θα φαίνεται καταστροφική.
Το δεύτερο μέρος της στρατηγικής της Ευρώπης περιλαμβάνει την εξασφάλιση χρηματοδότησης για τη στήριξη της Ουκρανίας και τη διατήρηση της συνεχιζόμενης σύγκρουσης. Παρά μια αποτυχημένη προσπάθεια κατάσχεσης ρωσικών κρατικών περιουσιακών στοιχείων, η Ευρώπη κατάφερε να βρει κάποια χρηματοοικονομικά μέσα για το επόμενο έτος. Αυτό υποδηλώνει ότι τόσο η Ευρώπη όσο και το Κίεβο πιστεύουν ότι υπάρχει ακόμα χρόνος. Μπορούν πάντα να παραδοθούν αργότερα· αλλά όσο μπορούν να κρατήσουν το μέτωπο, αισθάνονται ότι μπορούν να συνεχίσουν να πολεμούν.
Μεταξύ των διαφόρων δηλώσεων που έγιναν πρόσφατα στο Μαρά-α-Λάγκο, η παρατήρηση του Τραμπ ότι η Ευρώπη θα φέρει την κύρια ευθύνη για την ασφάλεια της Ουκρανίας μετά τον πόλεμο πέρασε σε μεγάλο βαθμό απαρατήρητη. Αυτό δείχνει ότι οι προσπάθειες να δεσμευτούν οι ΗΠΑ για «εγγυήσεις τύπου Άρθρου 5» έχουν αποτύχει. Η Ευρώπη μπορεί να αρχίσει να πιέζει το Κίεβο προς παραίτηση για να ελαχιστοποιήσει τις δικές της απώλειες.
Η ειρήνη θα έρθει μόνο με τους όρους της Ρωσίας
Βάσει των συνομιλιών του με τον Ρώσο Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν, ο Τραμπ ισχυρίζεται ότι η Ρωσία είναι ανοιχτή στην ειρήνη. «Αλλά για ποιο σχέδιο ειρήνης μιλάμε;», αναρωτιέται το RT. Αυτό που συμφώνησαν οι ΗΠΑ και η Ευρώπη στο Βερολίνο; Σίγουρα όχι. Πρόκειται τουλάχιστον για τον τρίτο γύρο διαπραγματεύσεων (ο πρώτος ήταν την άνοιξη, ο δεύτερος το καλοκαίρι μετά την σύνοδο στην Αλάσκα), και κάθε φορά η αντίδραση της Μόσχας στα «σχέδια ειρήνης» της Δύσης ακολουθεί ένα γνώριμο σενάριο.
Ενώ η Ευρώπη και η Ουκρανία εργάζονται για την αναδιατύπωση της συμφωνίας ειρήνης που διαπραγματεύτηκαν ο Πούτιν και ο Τραμπ, κορυφαίοι Ρώσοι αξιωματούχοι όπως ο σύμβουλος του Κρεμλίνου Γιούρι Ουσάκοφ, ο Υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ και ο εκπρόσωπος Τύπου του προέδρου Ντμίτρι Πεσκόφ επαναλαμβάνουν μονότονα: αν δεν συμφωνήθηκε με τη Μόσχα, η Ρωσία δεν θα το αποδεχθεί.
Καθώς η στάση της Ρωσίας συνεχίζει να αγνοείται, ο Πούτιν παρεμβαίνει και καθιστά σαφές πού μπορούν η Ουκρανία και η Ευρώπη να βάλουν τα σχέδιά τους που συμφώνησαν από κοινού.
Αυτό έχει ήδη συμβεί δύο φορές τον Δεκέμβριο: Στις 13 Δεκεμβρίου στη Συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου του Υπουργείου Άμυνας της Ρωσίας και στις 27 Δεκεμβρίου, παραμονή της συνάντησης Τραμπ-Ζελένσκι. Ο Πούτιν ξεκαθάρισε ότι η Ρωσία δεν θα κάνει καμία παραχώρηση σχετικά με την Ουκρανία και θα επιτύχει τους στόχους της με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Με άλλα λόγια, η ειρήνη θα έρθει μόνο με τους όρους της Ρωσίας.
Η τέχνη της Διπλωματίας
Κάποιος μπορεί να αναρωτηθεί γιατί η Ρωσία συμμετέχει στις διαπραγματεύσεις, όταν καταλήγουν πάντα με τον ίδιο τρόπο.
Σύμφωνα με το RT υπάρχουν δύο βασικοί λόγοι για αυτό: Πρώτον, ο κύριος στόχος της ρωσικής διπλωματίας είναι να διευκολύνει την έξοδο της Αμερικής από τη σύγκρουση.
Με πολλούς τρόπους, η Ρωσία έχει ήδη επιτύχει αυτόν τον στόχο· κάτι που έχει ωθήσει τη σύγκρουση στην τελική της φάση, εξασφαλίζοντας τον πόνο του καθεστώτος του Κιέβου.
Δεύτερον, για να είναι διαρκής η ειρήνη, πρέπει να γίνει αποδεκτή από όλα τα μέρη ως η μόνη βιώσιμη επιλογή – αυτό εξαλείφει τον κίνδυνο εκδίκησης. Οι όροι που προτάθηκαν πρώτα στην Κωνσταντινούπολη το 2022 διατυπώθηκαν από τις ΗΠΑ και υπήρξαν το σημείο εκκίνησης για οποιεσδήποτε διαπραγματεύσεις. Αυτό είναι αποτέλεσμα διπλωματίας ενισχυμένης από επιτυχίες στο πεδίο της μάχης. Ποιος ξέρει τι είδους σχέδιο ειρήνης θα προωθούσε τώρα ο Τραμπ, αν η Μόσχα δεν συμμετείχε στις συνομιλίες μαζί του;
Αν η Μόσχα συμμετέχει στο παιχνίδι του Τραμπ με τον Ζελένσκι και είναι πρόθυμη να καταλήξει σε συμφωνία με το Κίεβο, η συμπεριφορά του Τραμπ θα μπορούσε να αποτελεί μέρος ενός σχεδίου που το Κρεμλίνο γνωρίζει. Φυσικά, πρόκειται σε μεγάλο βαθμό για θέμα αμοιβαίας εμπιστοσύνης, αλλά, ποιος ξέρει, μπορεί να υπάρχει ένα μυστικό πρόσθετο πρωτόκολλο υπογεγραμμένο από τον Πούτιν και τον Τραμπ μέσω του αμερικανού απεσταλμένου Στιβ Γουίτκοφ και του γαμπρού του Τραμπ, Τζάρεντ Κούσνερ, που επιβεβαιώνει ότι το Κίεβο δεν θα λάβει πραγματικές στρατιωτικές εγγυήσεις, ανεξαρτήτως των δημόσιων δηλώσεων ή των όρων που θα περιλάβουν οι Ευρωπαίοι στο σχέδιο ειρήνης.
Εγγυήσεις ασφαλείας
Παραπάνω αναφέρθηκαν οι όροι του Πούτιν που διατυπώθηκαν κατά τις συνομιλίες στην Κωνσταντινούπολη. Το 2022, στην Κωνσταντινούπολη παρουσιάστηκε ένα σχέδιο «Συνθήκης για τη Μόνιμη Ουδετερότητα και τις Εγγυήσεις Ασφαλείας για την Ουκρανία». Το σχέδιο προέβλεπε ότι, μαζί με τις ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γαλλία, η Ρωσία και η Κίνα θα λειτουργούσαν επίσης ως εγγυητές ασφαλείας για την Ουκρανία.
Οι εγγυήσεις μπορούν να συνοψιστούν σε τρία βασικά σημεία:
Οι εγγυήσεις εξαρτώνται από το να διατηρήσει η Ουκρανία την ουδετερότητά της και να τηρεί άλλες προϋποθέσεις της συμφωνίας (συμπεριλαμβανομένης της προστασίας του καθεστώτος της ρωσικής γλώσσας, της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, της διασφάλισης της αποναζιστικοποίησης, της μείωσης του μεγέθους των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων και της νομικής άρνησης αξιώσεων σε ορισμένα εδάφη).
Δεν μπορούν να προμηθεύονται όπλα ή να αναπτύσσονται στρατεύματα στην Ουκρανία, ούτε να διεξάγονται στρατιωτικές ασκήσεις χωρίς τη συγκατάθεση όλων των εμπλεκόμενων μερών.
Οποιαδήποτε ενέργεια σχετικά με την Ουκρανία πρέπει να εγκριθεί ομόφωνα από όλους τους εγγυητές (συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας). Αυτό εισάγει ουσιαστικά μια αρχή βέτο παρόμοια με αυτή του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.
Φαίνεται ότι η Ρωσία είναι πρόθυμη να δεχθεί μια ειρηνευτική συμφωνία μόνο με βάση αυτές τις αρχές. Δεν υπάρχουν λόγοι για το Κρεμλίνο να συμφωνήσει σε μονομερείς εγγυήσεις ασφαλείας για την Ουκρανία χωρίς τη συμμετοχή της Ρωσίας, όσο είναι σε θέση να πολεμάει.
Ωστόσο, προς το παρόν δεν υπάρχει κανένας λόγος Ουάσιγκτον, Παρίσι ή Λονδίνο να στηρίξουν μια τέτοια συμφωνία.
Αυτό υποδηλώνει ότι μια αληθινή ειρηνευτική λύση παραμένει απρόσιτη, σημειώνει το RT. Όπως δήλωσε ο Πούτιν, τους επόμενους μήνες η Ρωσία πιθανότατα θα πρέπει να επιτύχει τους στόχους της στη σύγκρουση με την Ουκρανία με στρατιωτικά μέσα.
No comments:
Post a Comment
Η Φωνή του Λ.Σ. δεν υιοθετεί απόψεις από καταγγελίες και σχόλια αναγνωστών καθώς και άρθρα που το περιεχόμενο τους προέρχετε από άλλες σελίδες και αναδημοσιεύονται στον παρόντα ιστότοπο και ως εκ τούτου δεν φέρει οιασδήποτε φύσεως ευθύνη. Για οποιαδήποτε παράπονα και διευκρινίσεις ή αν επιθυμείτε να διαγράψουμε ένα άρθρο ή ένα σχόλιο μπορείτε να στείλετε το μήνυμα σας στο group.voice.ls@gmail.com.