Στη Νότια Κρήτη με το πλωτό «οχυρό» του Λιμενικού: 27.718 διασώσεις και οι μαρτυρίες που λυγίζουν – «Βρήκαμε 17 νεκρούς σε μια βάρκα»

Η κάμερα της ΚΡΗΤΗ TV επιβιβάστηκε στο περιπολικό σκάφος Π.Λ.Σ. 624 και κατέγραψε την καθημερινή μάχη των λιμενικών στη Νότια Κρήτη. Οι 546 επιχειρήσεις διάσωσης, οι 27.718 διασωθέντες και οι συγκλονιστικές μαρτυρίες των μελών του πληρώματος για τα παιδιά, τους νεκρούς και τις εικόνες που δεν ξεχνιούνται


Στην πρώτη γραμμή της διαχείρισης των μεταναστευτικών ροών στη Νότια Κρήτη βρέθηκε η ΚΡΗΤΗ TV. Εν πλω, πάνω σε ένα από τα πιο σύγχρονα και ταχύτερα περιπολικά σκάφη του Λιμενικού Σώματος – το Π.Λ.Σ. 624 – η κάμερα κατέγραψε τις δραματικές συνθήκες κάτω από τις οποίες επιχειρούν τα πληρώματα, αλλά και τις συγκλονιστικές ανθρώπινες μαρτυρίες πίσω από τους ψυχρούς αριθμούς μιας κρίσης που δεν λέει να κοπάσει…


Ο ήχος των μηχανών του Π.Λ.Σ. 624 κάτω από τα πόδια σου δεν σκεπάζει την αγωνία για το τι θα αντικρύσεις όταν φτάσεις στο σημείο που το «σήμα» σου δίνει. Στα νότια της Κρήτης, εκεί όπου το πέλαγος ανοίγεται αχανές προς τη Λιβύη, η λέξη «σήμα» δεν σημαίνει απλώς άλλη μία υπηρεσία. Σημαίνει απόσταση που λειτουργεί σαν εχθρός, χρόνο που μετράει αντίστροφα, κύματα που ορθώνονται εχθρικά και ανθρώπινες ψυχές που κρέμονται από μια κλωστή.
Οι αριθμοί πίσω από τα σαπιοκάραβα της απόγνωσης

Τα επίσημα στοιχεία του Αρχηγείου του Λιμενικού Σώματος – Ελληνικής Ακτοφυλακής για την τελευταία τριετία (2024 έως 27 Σεπτεμβρίου 2026) αποτυπώνουν το τεράστιο εύρος της πίεσης στα νότια του νησιού:



Παράλληλα, τα στοιχεία αποκαλύπτουν μια θεαματική μεταβολή στη σύνθεση των ροών:


2025: Οι ροές αναδιατάχθηκαν με τους Αιγύπτιους και τους Σουδανούς να μοιράζονται την πρώτη θέση (38% εκάστη εθνικότητα) και τους πολίτες από το Μπαγκλαντές στο 18%.

2026 (έως 27 Σεπτεμβρίου): Πλέον, η πλειονότητα των διασωθέντων προέρχεται από το Σουδάν (40%) και το Μπαγκλαντές (36%), ενώ 6% καταγράφονται ως Νοτιοσουδανοί.


Οι αριθμοί αποτυπώνουν την έκταση των επιχειρήσεων, δεν αποτυπώνουν όμως όσα ζουν τα πληρώματα κάθε φορά που καλούνται να επιχειρήσουν. Με οργανική θέση στο Κεντρικό Λιμεναρχείο Ηρακλείου, τα στελέχη παραμένουν επί εβδομάδες μακριά από τα σπίτια και τις οικογένειές τους, διανύοντας ατελείωτες ώρες συνεχούς επιφυλακής εν πλω. Η σωματική καταπόνηση είναι καθημερινή, αλλά το μεγαλύτερο βάρος παραμένει ψυχολογικό.

«Στη θάλασσα το λάθος δεν συγχωρείται. Το λάθος σημαίνει απώλεια ανθρώπινης ζωής», λέει ο Κυβερνήτης Π.Λ.Σ. 624, Πλωτάρχης Λ.Σ. Γεώργιος Μαριετάκης, χωρίς να παίρνει το βλέμμα του από το πέλαγος που ανοίγεται μπροστά μας. Από την ώρα που ήρθε το «σήμα» η αγωνία έχει ζωγραφιστεί στο πρόσωπό του. «Τα στελέχη του Λιμενικού είναι πάνω απ’ όλα άνθρωποι με οικογένειες και προβλήματα, αλλά όταν το τηλέφωνο χτυπήσει, τα αφήνουμε όλα πίσω», λέει ο ίδιος.

«Δεν υπάρχει μέρα και νύχτα για εμάς. Το ρολόι γυρίζει απλά. Κι όταν χτυπήσει το τηλέφωνο, πρέπει να βγούμε αμέσως. Στην αρχή υπάρχει στρες, αλλά πρέπει να έχεις ψυχραιμία — γι’ αυτό είμαστε εκπαιδευμένοι», λέει ο Μαρίνος Μαθιουδάκης (Μηχανοδηγός Π.Λ.Σ. 624).

«Όλα τα συστήματα του σκάφους είναι σύγχρονα και απαιτούν συνεχή εγρήγορση. Το Νότιο Κρητικό είναι μια ανοιχτή θάλασσα με τεράστιες αποστάσεις. Πρέπει να διανύσουμε 50, 60, 70 ή και περισσότερα ναυτικά μίλια για να φτάσουμε σε ένα σκάφος με 50, 60 ή 75 εξαθλιωμένους ανθρώπους» σημειώνει ο Μιχάλης Φιλιππάκης , Α’ Μηχανικός του Π.Λ.Σ. 624.

«Όταν πλησιάζουμε σε μια λέμβο, βλέπουμε τον πανικό στα μάτια των ανθρώπων που έχουν χάσει κάθε ελπίδα. Όταν τους δίνουμε το χέρι για να ανέβουν επάνω, βλέπεις στο πρόσωπό τους την ελπίδα και την ανακούφιση. Ειδικά όταν πρόκειται για παιδιά —συχνά εξαντλημένα ή αφυδατωμένα— εκεί αλλάζουν τα πρωτόκολλα: παρέχουμε αμέσως τις πρώτες βοήθειες, επικοινωνούμε με το ΕΚΑΒ και τα μεταφέρουμε όσο το δυνατόν γρηγορότερα στο νοσοκομείο», τονίζει ο Κυβερνήτης του Π.Λ.Σ. 624.

Κι εδώ κάπου είναι το σημείο που η στολή δεν είναι αρκετή για να «υπηρετήσει» κανένα πρωτόκολλο …

«Υπάρχει μια εικόνα που δεν θα ξεχάσετε ποτέ;», ρώτησα τον κ. Μιχάλη Φιλιππάκη. Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα. Με σπασμένη φωνή προσπάθησε να μου απαντήσει…

«Αυτό που σε συγκινεί περισσότερο είναι τα μωρά παιδιά… Τα βάζουν μέσα στις βάρκες χωρίς κανένα μέτρο ασφαλείας. Τους φορούν κάτι παιδικά μπρατσάκια ή αυτά τα φουσκωτά που σου δίνουν στα αεροπλάνα…Πολλές φορές ούτε αυτά…», λέει και λυγίζει.

Κι ύστερα ο νους γυρίζει πίσω, σε μια εφιαλτική αποστολή στα ανοιχτά της Ιεράπετρας και πια τα δάκρυα δεν συγκρατούνται.

« Ήταν και μια αποστολή νότια, ανάμεσα στην Ιεράπετρα και την Αγία Γαλήνη. Ήταν μια ακυβέρνητη λέμβος, ξεχασμένη για μέρες στη θάλασσα. Όταν φτάσαμε, αντικρίσαμε 17 ανθρώπους νεκρούς μέσα στη βάρκα και μόλις δύο επιζώντες, που τους προλάβαμε κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή πριν πεθάνουν κι αυτοί από αφυδάτωση και υποθερμία.». λέει με λυγμό κι εικόνες τον κατακλύζουν.

«Έπρεπε με πολύ κακές καιρικές συνθήκες να βγάλουμε 17 σορούς μέσα από το νερό και τη βάρκα και να τις μεταφέρουμε πάνω στο σκάφος…», λέει και σταματά για λίγο. «Συγνώμη για την συγκίνηση», μου λέει σκουπίζοντας τα μάτια του.

Κι εγώ δίπλα του κλαίω πιο πολύ… κι όσες φορές το είδα στο βίντεο έκλαιγα. Κι όσο γράφω αυτές τις γραμμές κλαίω. Γιατί δεν αντέχεται αυτή η φρίκη. Να πεθαίνουν οι άνθρωποι μέσα στις βάρκες από αφυδάτωση… Να κάνει τέτοια ο άνθρωπος στον άνθρωπο… ( «Θεριό είναι ο άνθρωπος στα νιάτα του, θεριό ανήμερο και τρώει ανθρώπους! (…) Τρώει αρνιά και κότες και γουρουνάκια, μα αν δε φάει άνθρωπο, όχι, δε χορταίνει», όπως λέει χαρακτηριστικά ο Νίκος Καζαντζάκης στο έργο του “Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά” (1946)…

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ 

«Θέλει καλή διαχείριση με σένα, γιατί δεν πρέπει να τα μεταφέρεις αυτά. Πρέπει να τα κρατάς μέσα σου, αλλά να μην τα μεταφέρεις μετά στο σπίτι σου, στην οικογένειά σου. Πρέπει να είσαι πολύ δυνατός. Και αν δεν είσαι, γίνεσαι. Γίνεσαι, Ψήνεσαι», απαντά ο Μαρίνος Μαθιουδάκης όταν τον ρωτώ πως συνεχίζουν μετά από τέτοιες εικόνες…

«Κάθε περιστατικό είναι από μόνο του ιδιαίτερο. Όταν όμως μέσα υπάρχουν παιδιά και γυναικόπαιδα γίνεται ακόμα πιο ιδιαίτερο, πιο ευαίσθητο, γιατί μην ξεχνάτε ότι και εμείς είμαστε άνθρωποι, γονείς… Και τα πιο δύσκολα είναι και οι νεκροί, όταν θα τύχει να βρούμε νεκρούς, που εκεί το πράγμα σφίγγει την καρδιά, αλλά συνεχίζουμε γιατί πρέπει να ανταπεξέλθουμε όπως πρέπει, όπως αρμόζει… και να πάνε αυτοί οι άνθρωποι εκεί που πρέπει να πάνε, στους δικούς τους ανθρώπους», λέει ο Θέμης Λαδιάς.

Δύσκολη δουλειά… «Ναι, είναι δύσκολη. Είναι πολύ δύσκολη, εντάξει. Είναι… κι ότι λείπουμε από τις οικογένειες πάρα πολύ. Τώρα το σκάφος είναι ένα μήνα και… και πέντε μέρες περίπου λείπει από το Ηράκλειο, συνεχόμενα. Και θα συνεχίσει για άλλο ένα μήνα τουλάχιστον, από ό,τι ξέρουμε δηλαδή», λέει ο κ.Φιλιππάκης.
Το βάρος της ετοιμότητας

Στο Π.Λ.Σ. 624, η ξεκούραση είναι σχετική. «Φυσικά, τα στελέχη του Λιμενικού Σώματος και τα πληρώματα των σκαφών είναι άνθρωποι πάνω απ’ όλα. Έχουν και αυτοί τις αδυναμίες τους, έχουν τις οικογένειές τους, έχουν τα προβλήματά τους. Όμως, όταν το τηλέφωνο χτυπήσει – ακόμα κι αν ερχόμαστε από ένα περιστατικό – τότε εκεί πέρα τα αφήνουμε όλα πίσω. Είμαστε επαγγελματίες, σωστά εκπαιδευμένοι, και όταν ξέρεις ότι αυτή τη στιγμή ξεκινάς για να σώσεις κάποια ανθρώπινη ζωή – που στις περιπτώσεις τις δικές μας είναι πολλές οι ανθρώπινες ζωές – τότε δεν σηκώνει να σκέφτεσαι άλλα πράγματα πέρα από το πώς θα προετοιμαστείς κατάλληλα, να μειώσεις το στοιχείο της πιθανότητας ατυχήματος τόσο κατά την προσέγγιση όσο και για να πας στο σημείο, αξιολογώντας και τις συνθήκες και τις καταστάσεις, ώστε βασικά να μην κινδυνεύσει κανείς τόσο από το πλήρωμα όσο και από αυτούς που πρόκειται να διασώσεις», σημειώνει ο Κυβερνήτης Π.Λ.Σ. 624, Πλωτάρχης Λ.Σ. Γεώργιος Μαριετάκης

Για τον αρμενιστή Θέμη Λαδιά, η δύναμη βρίσκεται στην ομάδα. «Είμαστε 24 ώρες το 24ωρο μαζί, μέρα και νύχτα. Όταν γυρίζουμε στο λιμάνι, η αποσυμπίεση είναι ένας καφές, μια κουβέντα για το τι έγινε, ένας έλεγχος στο σκάφος. Κι μετά, αναμονή για το επόμενο σήμα».

Η επόμενη μέρα

Η επιστροφή στο λιμάνι της Αγίας Γαλήνης δεν σηματοδοτεί το τέλος της υπηρεσίας, αλλά την προετοιμασία για την επόμενη έξοδο. Για το επόμενο σήμα. Για την επόμενη επιχείρηση.

Όσο η Νότια Κρήτη παραμένει το θαλάσσιο πέρασμα για χιλιάδες ανθρώπους που αναζητούν μια καλύτερη ζωή, το πλήρωμα του Π.Λ.Σ. 624 παραμένει σε καθεστώς διαρκούς συναγερμού στη μέση του πελάγους, έτοιμο να ανταποκριθεί στο καθήκον της σωτηρίας της ανθρώπινης ζωής.



Πηγή: neakriti.gr