Τα νέα αμυντικά σχέδια του ΝΑΤΟ απαιτούν προωθημένη άμυνα, ταχεία ενίσχυση και διαρκείς ηπειρωτικές επιχειρήσεις. Η ευρωπαϊκή μαχητική ισχύς εξακολουθεί να υστερεί σε σχέση με αυτές τις απαιτήσεις και τα βασικά κενά σε προσωπικό, πυροβολικό, αεράμυνα, πυρομαχικά, υποστήριξη και ετοιμότητα είναι απίθανο να καλυφθούν πριν από το 2030, όπως εξηγεί το Ιnternational Institute for Strategic Studies.
NATO is no longer planning around a single generic eastern flank. NATO’s deterrence-and-defence challenge is now divided into three broad operational areas.
The latest IISS Strategic Dossier examines critical areas for improving NATO’s operational capability and Europe’s… pic.twitter.com/BDOpi51u0W
— IISS News (@IISS_org) September 18, 2026
Τα βασικά στοιχεία
Οι μεραρχίες, τα σώματα και οι διοικήσεις χερσαίων συνιστωσών πολλαπλών σωμάτων έχουν επανεμφανιστεί ως το οργανωτικό πλαίσιο για τον ευρωπαϊκό χερσαίο πόλεμο. Οι ταξιαρχίες παραμένουν οι κύριες μονάδες τακτικών ελιγμών, αλλά η μάχη υψηλής έντασης απαιτεί υψηλότερα αρχηγεία για την κατανομή των σπάνιων δυνάμεων, τον συντονισμό των ενισχύσεων, τον συγχρονισμό των επιδράσεων και τη διατήρηση των επιχειρήσεων σε βάθος.
Οι επιθέσεις μεγάλης εμβέλειας, οι δολιοφθορές, η κυβερνοδραστηριότητα και οι εισβολές μη επανδρωμένων αεροσκαφών (UAV) της Ρωσίας σημαίνουν ότι το εθνικό έδαφος δεν αποτελεί πλέον καταφύγιο. Η εδαφική άμυνα, η υποστήριξη του κράτους υποδοχής, ο έλεγχος των κινήσεων και η προστασία των υποδομών έχουν καταστεί απαραίτητα για την ενίσχυση του ΝΑΤΟ και τις διαρκείς χερσαίες επιχειρήσεις.
Οι περισσότεροι ευρωπαϊκοί στρατοί έχουν ανακατασκευάσει σχέδια, αρχηγεία και προγράμματα προμηθειών ταχύτερα από ό,τι έχουν δημιουργήσει αναπτυσσόμενη μαχητική ισχύ. Η Πολωνία αποτελεί τη σαφέστερη εξαίρεση σε αυτό, με το προσωπικό, τα τεθωρακισμένα και το πυροβολικό να αυξάνονται. Αλλού, οι ελλείψεις προσωπικού, η άνιση ανάκτηση πυροβολικού, η ανεπαρκής αεράμυνα και τα μικρά αποθέματα πυρομαχικών περιορίζουν τη δημιουργία δυνάμεων.
Ευρωπαϊκοί στρατοί
Η ολοκληρωτική εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία πυροδότησε τον σημαντικότερο αναπροσανατολισμό των ευρωπαϊκών χερσαίων δυνάμεων από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Οι ευρωπαϊκοί στρατοί δεν σχεδιάζονται πλέον κυρίως γύρω από επιχειρήσεις διαχείρισης κρίσεων, περιορισμένες εκστρατευτικές αναπτύξεις ή εκ περιτροπής διαβεβαίωση. Επαναπροσανατολίζονται στις απαιτήσεις μιας μεγάλης κλίμακας σύγκρουσης: προωθημένη άμυνα, ταχεία ενίσχυση, διοίκηση υψηλότερου επιπέδου, εδαφική ανθεκτικότητα, διαρκή ισχύ πυρός και ικανότητα μάχης υπό συνεχή επιτήρηση, πλήγματα μεγάλης εμβέλειας, ηλεκτρονική επίθεση και πίεση στην περιοχή των μετόπισθεν.
Ο επείγων χαρακτήρας αυτής της προσαρμογής διαμορφώνεται από ένα ολοένα και πιο σαφές χρονοδιάγραμμα για μια άμεση ρωσική στρατιωτική απειλή. Πρόσφατες ευρωπαϊκές και ΝΑΤΟϊκές αξιολογήσεις προειδοποιούν ότι η Ρωσία θα μπορούσε να αναγεννήσει επαρκή στρατιωτική ικανότητα ώστε να αποτελέσει σοβαρή απειλή για τη Συμμαχία εντός του δεύτερου μισού αυτής της δεκαετίας, ιδίως εάν ο πόλεμος στην Ουκρανία παγώσει ή τελειώσει με όρους που επιτρέπουν στη Μόσχα να ανασυγκροτήσει τις δυνάμεις της. Αυτές οι αξιολογήσεις δεν καθιστούν τον πόλεμο με το ΝΑΤΟ αναπόφευκτο. Ωστόσο, καθορίζουν το χρονικό πλαίσιο εντός του οποίου οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι πρέπει να μετατρέψουν τα σχέδια δομής δυνάμεων, τις ανακοινώσεις προμηθειών και τις δεσμεύσεις ετοιμότητας σε αξιοποιήσιμη μαχητική ισχύ.
Η θεώρηση της Συμμαχίας
Το ΝΑΤΟ αντέδρασε μεταβαίνοντας από την καθησυχαστική δράση στον αμυντικό σχεδιασμό. Η Αντίληψη της Συμμαχίας για την Αποτροπή και την Άμυνα του Ευρωατλαντικού Χώρου (DDA), τα περιφερειακά αμυντικά σχέδια που εγκρίθηκαν στη Σύνοδο Κορυφής του Βίλνιους το 2023, το Μοντέλο Δύναμης του ΝΑΤΟ (NFM) και ο τελευταίος κύκλος στόχων αμυντικού σχεδιασμού σηματοδοτούν την επιστροφή στη γεωγραφία ως την οργανωτική αρχή του αμυντικού σχεδιασμού, παράλληλα με την ετοιμότητα και την επιχειρησιακή κλίμακα. Ένα κεντρικό ερώτημα για τους ευρωπαϊκούς στρατούς είναι επομένως εάν μπορούν να δημιουργήσουν τις δυνάμεις που απαιτούνται από τα σχέδια του ΝΑΤΟ και να διασφαλίσουν ότι είναι διαθέσιμες στο απαιτούμενο χρονοδιάγραμμα, μπορούν να αναπτυχθούν στο σχετικό θέατρο, υποστηρίζονται από επαρκή πυρομαχικά και υλικοτεχνική υποστήριξη, προστατεύονται από χτυπήματα και δολιοφθορές και είναι ικανές να λειτουργούν εντός της δομής διοίκησης του ΝΑΤΟ σε επίπεδο μεραρχίας, σώματος και πολλαπλών σωμάτων.
Οι ευρωπαϊκές χερσαίες δυνάμεις δεν βρίσκονται πλέον σε διαχειριζόμενη παρακμή, αλλά τα νέα αμυντικά σχέδια του ΝΑΤΟ εξακολουθούν να υπερβαίνουν τη διαθέσιμη μαχητική ισχύ. Η Συμμαχία αναδομεί την αρχιτεκτονική διοίκησης για μια ηπειρωτική χερσαία εκστρατεία. Το πιο δύσκολο έργο είναι η δημιουργία του απαραίτητου προσωπικού, πυροβολικού, αεράμυνας, υποστήριξης, βάθους πυρομαχικών και ετοιμότητας.
Τα σχέδια
Αυτό το κεφάλαιο αξιολογεί την πρόοδο και τις προκλήσεις για τις εξελισσόμενες χερσαίες δυνάμεις του ΝΑΤΟ σε τέσσερα στάδια. Η πρώτη ενότητα καθορίζει τις απαιτήσεις του ΝΑΤΟ σε χερσαίες δυνάμεις, καλύπτοντας το χρονοδιάγραμμα των απειλών, τη Διαδικασία Αμυντικού Σχεδιασμού του ΝΑΤΟ (NDPP), τα περιφερειακά αμυντικά σχέδια, το NFM, τις Προωθημένες Χερσαίες Δυνάμεις (FLF), την επιστροφή των μεραρχιών και των σωμάτων και το αναδυόμενο επίπεδο διοίκησης πολλαπλών σωμάτων.
Το δεύτερο εξετάζει τι συνεισφέρουν οι διαφορετικοί σύμμαχοι ανάλογα με τη γεωγραφία, την κλίμακα και τον ρόλο: τον κεντρικό άξονα Γερμανίας-Πολωνίας, το προωθημένο θέατρο της Βαλτικής, τη ζώνη άρνησης και ενίσχυσης των Σκανδιναβικών Δυνάμεων, τη λειτουργία στρατηγικών εφεδρειών της Βρετανίας και της Γαλλίας, τους κεντρικούς και νοτιοανατολικούς συνδέσμους, τη συνεισφορά των χερσαίων δυνάμεων της Νότιας Ευρώπης και την ενίσχυση και την ισχύ της Βόρειας Αμερικής.
Το τρίτο αξιολογεί ζητήματα οριζόντιας ικανότητας και δημιουργίας δυνάμεων, συμπεριλαμβανομένου του προσωπικού, των τεθωρακισμένων, της αεράμυνας, της εδαφικής άμυνας, του πυροβολικού και των ακατοίκητων συστημάτων.
Η τελευταία ενότητα αξιολογεί πού οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι είναι πιο κοντά στην εκπλήρωση των απαιτήσεων του ΝΑΤΟ, πού παραμένουν τα κύρια κενά και κατά πόσον οι τρέχουσες πορείες επαρκούν για να παρέχουν τη συμβατική ραχοκοκαλιά της αποτροπής και της πολεμικής μάχης στην Ευρώπη.
Οι χερσαίες δυνάμεις
Η προσαρμογή των ευρωπαϊκών χερσαίων δυνάμεων παραμένει ημιτελής υπόθεση. Παρ’ όλα αυτά, η Ευρώπη κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση. Οι μεραρχίες και τα σώματα επιστρέφουν, η προωθημένη άμυνα ενισχύεται και η Πολωνία και η Γερμανία γίνονται ο κεντρικός άξονας χερσαίας ισχύος. Επίσης, οι περιοχές της Βαλτικής και της Σκανδιναβίας ενσωματώνονται πιο συστηματικά στα αμυντικά σχέδια του ΝΑΤΟ και η εδαφική άμυνα έχει γίνει και πάλι το κεντρικό καθήκον για τους περισσότερους ευρωπαϊκούς στρατούς. Αλλά τα σχέδια, τα αρχηγεία και οι αποφάσεις για τις προμήθειες είναι μόνο ένα βήμα προς την μαχητική ισχύ στο πεδίο.
Οι χερσαίες δυνάμεις της Ευρώπης βελτιώνονται, αλλά άνισα, καθυστερημένα και από χαμηλή βάση. Ο κεντρικός κίνδυνος είναι η αναντιστοιχία δυνατοτήτων-χρόνου: τα σχέδια του ΝΑΤΟ υποθέτουν ένα επίπεδο επιχειρησιακά αποτελεσματικής ευρωπαϊκής χερσαίας ισχύος που μπορεί να μην φτάσει αρκετά γρήγορα για να ανταποκριθεί στο παράθυρο απειλής.
No comments:
Post a Comment
Η Φωνή του Λ.Σ. δεν υιοθετεί απόψεις από καταγγελίες και σχόλια αναγνωστών καθώς και άρθρα που το περιεχόμενο τους προέρχετε από άλλες σελίδες και αναδημοσιεύονται στον παρόντα ιστότοπο και ως εκ τούτου δεν φέρει οιασδήποτε φύσεως ευθύνη. Για οποιαδήποτε παράπονα και διευκρινίσεις ή αν επιθυμείτε να διαγράψουμε ένα άρθρο ή ένα σχόλιο μπορείτε να στείλετε το μήνυμα σας στο group.voice.ls@gmail.com.